تقدیم به دوست عزیزم مهران اخگر

بدترين درد اين نيست كه عشقت بميره!

بدترين درد اين نيست كه به اوني كه دوستش داري نرسي!

بدترين درد اين نيست كه عشقت بهت نارو بزنه!

 بدترين درد اينه كه یکی بمیره بعد بفهمی تو تموم دنیاش بودی !

کاش می شد بفهی دوست دارم

میرفتم اونجا یادته گفتی بهم اونا بدن

گفتم نه گفتی بدن و تظاهر رو خوب بلدن

حق با تو بود قصد اونا هر چیزی بود به جز هنر

راستی چه خوب شد آمدی با تو گذشتم از خطر

یادت هست .............

دوباره ته جاده ی عشقم که نه راه رفتن داره، نه راه برگشتن 

یادمه وقتی باتو می رفتم

تو می دویدی که زودتر به تهش برسی ولی من همیشه

یه حس مبهم داشتم

شاید واسه این بود که فک می کردم هیچ وقت دوست

ندارم به آخر خط برسم

ولی وقتی رسیدیم من می دویدم که شاید نزارم که

تو بدون من برگردی

یادمه وقتی به ته جاده رسیدیم با هم گریه کردیم

ولی من می دونستم

گریه ی تو از روی پشیمونیه و تو هیچ وقت

نفهمیدی اون روز

من صدای دیگه ایم می شنیدم ولی توبی خیال

از مقابل حسم گذشتی

ما که دونفر بیشتر نبودیم پس سومی کی بود که

برات گریه می کرد

حالا من اینجام با یه عالمه خط کشیویه عالمه

قطره ی بارون که حالا

با اشکام قاطی شده ویه تابلویه عبور ممنوع

و یه عالمه رد پا

که کلی قطره ی خون دورو برشه

خدای مهربون فکر قشنگ قلب کوچیک من مال توست

وقت دل کسي را که دوستش داري به

 خاطر غرورت نشکن

 تو دنيا هيچي هيچي نداشته باشي

مطمئن باش سه چيز هميشه

مال توست : خداي مهربون /

فکراي قشنگ / و قلب کوچيک من