یادت هست .............

دوباره ته جاده ی عشقم که نه راه رفتن داره، نه راه برگشتن 

یادمه وقتی باتو می رفتم

تو می دویدی که زودتر به تهش برسی ولی من همیشه

یه حس مبهم داشتم

شاید واسه این بود که فک می کردم هیچ وقت دوست

ندارم به آخر خط برسم

ولی وقتی رسیدیم من می دویدم که شاید نزارم که

تو بدون من برگردی

یادمه وقتی به ته جاده رسیدیم با هم گریه کردیم

ولی من می دونستم

گریه ی تو از روی پشیمونیه و تو هیچ وقت

نفهمیدی اون روز

من صدای دیگه ایم می شنیدم ولی توبی خیال

از مقابل حسم گذشتی

ما که دونفر بیشتر نبودیم پس سومی کی بود که

برات گریه می کرد

حالا من اینجام با یه عالمه خط کشیویه عالمه

قطره ی بارون که حالا

با اشکام قاطی شده ویه تابلویه عبور ممنوع

و یه عالمه رد پا

که کلی قطره ی خون دورو برشه